Schaduw van kennis - deel 1

Zijn voetstappen kraakten. De vloer waar hij op stond had een poolvlakte kunnen zijn, maar het geluid had een iets te hard randje daarvoor. Bovendien was de kleur verkeerd voor sneeuw. Zwart, niet wit. Normaal gesproken kon hij donkere tinten waarderen tot het punt dat hij zelf in schaduwen gekleed leek te zijn. Dat was nu anders. As was het verkeerde zwart. De regen viel door het kapotte dak naar binnen en had de geur van de vlammen allang weggespoeld. Water was echter net zo goed een gevaar op een plek als dit.

Orion zuchtte. En ik maar denken dat mijn lokale bibliotheek er slecht aan toe was.

De bibliotheek van Nadesj moest tien keer zo groot zijn geweest als de zijne, en honderd keer zo majestueus. Talloze geraamtes van boekenkasten torenden boven hem uit, badend in het licht van ramen waarvan het glas in lood in stukken op de vloer lag. Zelfs de scherven hadden geen kleur meer. As besmeurde alles. De door vuurtongen weggevreten vloerplanken gaven hem een blik op de verdieping onder hem, waar een metaalachtige glinstering zijn aandacht trok.

Hij leunde over de rand. De vloer kreunde onder zijn gewicht, maar hij gaf weinig om de waarschuwing die het hout hem gaf. Enorme cirkels van messing lagen gebogen en gebroken op de restanten van een aardbol. Wat was dat, een armillarium? Dat zou zuur zijn. Het betekende kennis van de sterren, informatie waar hij naar hongerde. Het vuur had ook die honger gehad. Verdomme, hij had eerder een bezoek moeten brengen.

Een hoek van het gebouw leek ontsnapt te zijn aan zowel de vlammen als de regen. Kasten stonden nog overeind, boeken lagen nog op de plank. Orion liep erheen en pakte een willekeurig werk op. Vocht plakte de pagina's aan elkaar. Hij richtte zijn aandacht op het Equilibrium, de bron van magie, en duwde het richting hitte. Een klein duwtje, natuurlijk. Een nieuwe brand was het laatste wat hij kon gebruiken. De temperatuur steeg, slierten stoom stegen op van het papier en pagina's krulden weg van elkaar.

Een briesje suisde in zijn oren, eerst zachtjes, dan luid. Het had een ritme. Ruis en rust volgde elkaar op met de regelmaat van een hartslag. Het weer kon daar onmogelijk de oorzaak van zijn.

Orion draaide zich om en keek op. Vleugels gelijk aan die van een griffioen vulden de lucht boven het gat in het dak en sloegen de wind in zijn gezicht. Waar hij een samensmelting van arend en leeuw verwachtte, zag hij een jonge vrouw. Haar lange, donkere haren wapperden om haar heen. Haar kleding die was gemaakt van vachten, was donker door de nattigheid. De schilderingen die het leer versierden waren daardoor nauwelijks te onderscheiden. Haar blik vond hem. Haar vriendelijkheid, mocht die bestaan, vond hem niet.

Tuurlijk. Dat kon hij er ook nog wel bij hebben. Hij liet het boek vallen, en zijn hand schoot omhoog en naar achteren. Niet naar het grootzwaard op zijn rug, al konden zijn vingertoppen het leren handvat strelen; hij trok de capuchon van zijn cape verder over zijn gezicht en dompelde zijn ogen diep onder in schaduwen. Die vrouw hoefde zijn blik niet te zien. Nog niet.

'Vleugels, die zie je tegenwoordig niet vaak meer bij sentrins,' zei hij tegen haar met een stem die weinig verheffing nodig had om ver te reiken. 'Dapper ook, om zo met je corrupte overtuigingen te koop te lopen. Wil je soms opgepakt worden?'