Schaduw van Kennis - deel 5

Orion gaapte Nealyn met open mond aan. Zonder ook maar te knipperen, gleed zijn blik langs elke lijn van haar gezicht. Of moest hij zeggen: zijn gezicht? Ogenschijnlijk zonder moeite had ze haar uiterlijk veranderd in het evenbeeld van hem. Nog nooit eerder had hij een magiër dat zien doen.

Zijn blik daalde verder naar beneden, naar haar lichaam. Dat was nog vrouwelijk. Hij fronste. 'Dit is zowel het vreemdste als het geweldigste wat ik ooit heb gezien. Dit is geen illusie met licht, of wel? Het is echt.’ Haast hongerig strekte hij zijn hand uit naar haar.

Voor hij haar kon aanraken, sloeg Nealyn zijn arm weg. Ze zette een stap naar achteren. ‘Blijf van me af!’

Orion hief zijn handen. ‘Rustig maar. Ik wil je geen kwaad doen.’

‘Wat is dat toch met mensen dat ze meteen aan je gaan zitten?’ mopperde Nealyn. ‘Dat aanrakingen jou geen pijn doen, wil niet zeggen dat dat bij mij ook zo is.’

‘Ik heb nog nooit iemand zijn gezicht zien veranderen. En dit kun je door je link met de aarde? Kan je jezelf losbreken van die moederbron?'

Nealyn liet haar gezicht terugveren naar haar gebruikelijke uiterlijk. Ze krabde aan haar kaak, waar net nog een stoppelbaardje had gezeten. ‘Waarom zou ik die band willen verbreken? Dit is het geschenk van mijn Goddelijke ouders. Zonder sta ik machteloos tegenover Jakob.’

Zijn humeur zakte wat in. Aan religieuze tegenargumenten had hij niks. Nealyn overigens ook niet, maar waarschijnlijk had ze meer tijd nodig om dat in te zien. ‘Onsterfelijkheid is geen geschenk, Nealyn, ook niet wanneer het van de Goden komt. Het ontneemt je alles wat je lief hebt.'

'Nou, dat is niet zo veel.’ Haar blik versomberde en ze kromp een beetje ineen. Haar hand klemde zich om haar sjaal. ‘Het belangrijkste ben ik al kwijt.’

Het ontging Orion niet dat ze trilde. ‘Het spijt me om dat te horen. Maar geloof me, er komt een moment dat een afscheid je niet meer zal raken.' Hij trok zijn horloge op aan zijn ketting en stopte het uurwerk terug in een binnenzak. Zijn gedachten waren nauwelijks bewust van de acties die zijn vingers ondernamen, Nealyn speelde teveel door zijn hoofd. Ze moest nog zo jong zijn, als ze nog niet door had wat voor narigheid haar 'geschenk' meebracht. 'Als je oneindig veel tijd hebt, zul je alles oneindig vaak meemaken, terwijl zeldzaamheid juist het gene is wat bijzondere gebeurtenissen kenmerkt. Zonder zeldzaamheid is niets meer speciaal. Niets wekt nog een emotie op. De dood voorkomt dat je een gevoelloze huls wordt en laat je het leven waarderen.'

‘Dat is niet wat mij is verteld. Meerdere mensen verzekerden me dat juist het leven het leven de moeite waard maakt. Het zit in kleine dingen: een knuffel van een geliefde, de eerste zonnestraal na een koude winter, een succesvolle jacht.’

Orion snoof om die woorden. 'Een mooie gedachte, ik hoop voor je dat je die weet te behouden. Voor mij is hoop allang vervlogen. Tot nu viel alles waar ik moeite in heb gestopt tegen en heb ik vooral dingen kapot gemaakt. Mijn doelen zijn niet het nastreven waard, op eentje na… Dat heeft me hier gebracht.' Hij draaide zich naar haar toe. Hij keek haar nog steeds niet recht aan, maar toch kon ze de vermoeidheid in zijn blik zien. 'Wat wil jij bereiken?'

Een beklemmend gevoel nestelde zich in Nealyns buik. ‘Weet je dat niet veel mensen me die vraag stellen? Ze nemen altijd aan dat ik de wereld wel even zal redden en dat de manier waarop ik dat zal doen, overeenkomt met hun eigen wensen. Wat natuurlijk niet vanzelfsprekend is, want mensen kunnen onderling al moeilijk overeenstemming bereiken over een manier van samenleven. Hoe moet ik dan iedereen tevreden stellen?’ Ze pakte weer een boek van de stapel, zag meteen dat het Orion niet zou interesseren en legde het opzij. ‘Maar goed, als ik niets doe, is er geen toekomst. Ik zal Jakob wel moeten verslaan. Daarna zie ik wel verder.’ Ook het volgende geschrift ging niet over de sterren, maar toen had ze geluk. Ze overhandigde het boek aan Orion. Hopelijk had hij er wat aan, ook al was het zwaar gehavend. ‘Heb jij tips voor me? Hoe versla ik iemand die niet dood mag, die onzichtbaar kan worden en die je niet kunt vangen? Hoe versla ik iemand als jou, maar met veel meer magie?’

'Wek ik zo'n zwakke indruk?' zei hij met een quasi-beledigd toontje. Hij schudde zijn hoofd. 'Iemand zoals ik moet je niet proberen te verslaan, dan voer je een strijd tot het einde der tijden. Ik ben echter omkoopbaar met een heet bad, een goed boek en bruisballen. Een lage prijs voor eeuwige vrede, al zeg ik het zelf.'

'Ik denk niet dat dat bij Jakob gaat werken.'

'Misschien niet met een bruisbal, maar iedereen is wel van iets afhankelijk wat je kan exploiteren.' Hij opende het boek dat Nealyn aan hem had gegeven, al bleef zijn blik op haar rusten. 'Ik hoor een hoop externe motivaties die je sturen in de richting van de strijd, maar ik heb er nog niet een van jou gehoord. Wat zijn jouw beweegredenen?'

'Zoals ik al zei, als ik niets doe, is er geen toekomst.'

'Geen toekomst voor de normale mens. Voor jou is die er wel, want de dood komt jou niet halen. Al snap ik wat je bedoelt. Een toekomst vol vijandigheid tussen jou en een god op een verder uitgestorven planeet klinkt verre van aantrekkelijk.' Hij zuchtte. 'Maar alles went…'

Nealyn schudde haar hoofd. ‘In de wereld die Jakob voor ogen heeft, kan ik ook niet overleven. Hij verwoest mijn moederbron. Is dat motivatie genoeg voor je?’

'Dus je leven is toch niet zo oneindig als het lijkt. Dat maakt een verschil. Dat maakt je menselijk.' Hij liet zijn vingers langs zijn kin glijden en keek omhoog, verloren in zijn eigen gedachten. 'Is overlevingsdrang het enige wat speelt? Van alle persoonlijke beweegredenen die je kan hebben, is het immers de meest instinctieve.'

Nealyn keek schoorvoetend naar de grond. ‘Verder dan overleven kom ik niet. Ik weet niet eens zeker waarom dat zo de moeite waard is. Een tijd geleden was mijn plan met de wereld erger dan wat Jakob aan het doen is. Tenminste, volgens de mensen.’ Ze keerde zich half om en staarde naar buiten. ‘Misschien wil ik uitvinden waarom de mensen zo vasthouden aan het leven – zelfs in tijden als deze – en is het een verlangen naar wat zij zo mooi vinden, iets wat ik nog niet heb kunnen ervaren.’ Ze verlegde haar blik weer naar hem. ‘Hoe kan ik weten wat mijn beweegredenen zijn als ik niet eens weet hoe ik uit deze strijd zal komen? Het staat vast dat ik zal veranderen als ik win. Hoeveel er overblijft van de persoon die ik nu ben, weet niemand. Of de nieuwe Godin die ik zal worden beter is dan Jakob?’ Ze huiverde. ‘Soms is vluchten makkelijker. Dan is het voorbij.’