Schaduw van Kennis - deel 4

Dus Nealyn geloofde echt dat ze veertien ouders had, waarvan het merendeel Goddelijk. Wat een onzin. Orion zette het van zich af en bukte om het boek op te pakken dat hij even daarvoor had laten vallen. Nealyns laatste woorden bleven echter door zijn hoofd echoën. Ik weet zeker dat je ouders trots op je zijn. Hij snoof. Ze moest eens weten. Hij kwam weer overeind en bladerde het boek door, om het vervolgens met een klap dicht te slaan. 'Verkeerde onderwerp.'

'Van het boek of van ons gesprek?'

'Beide. Tenzij jij graag iets wilt lezen over tuinieren.' Hij liet haar de voorkant van het boek zien, waar een bos bloemen op prijkte. Ooit moesten hun kleuren fel zijn geweest, maar de rook van de brand had een grauwe waas op de kaft achtergelaten.

‘Er valt in deze wereld weinig meer te tuinieren,’ zei Nealyn. ‘Behalve waterplanten.’

'Ik vrees dat zelfs die dit hondenweer beu zijn.' Orion zette het boek terug in de kast. 'Enig idee waar ik de astronomiesectie kan vinden?'

'Ik denk dat die op de bovenste verdieping was.’ Nealyn keek omhoog. Dat deel was ingestort. Wat er over was van de boeken, lag op een hoop verderop. Ze wees ernaar. ‘Misschien heb je daar geluk.’

'Zin om te helpen zoeken?' Hij wachtte niet op een antwoord en liep naar de berg geschriften om lukraak boeken op te pakken. Onderwerpen varieerden van reisverslagen tot schilderkunst, maar sterrenkunde kwam hij niet tegen. De boeken die hem niet interesseerden legde hij in stapels achter zich. Zijn moed zonk dieper in zijn schoenen met elk boek waarmee de stapel hoger werd. Dit was kansloos werk.

Nealyn besloot Orion te volgen. Ze werd steeds nieuwsgieriger naar hem en zijn vreemde magie. Ze raapte een boek op en veegde de as van de kaft. Ze kon nog net een paar letters van de titel onderscheiden. 'Waarom zoek je daarnaar?'

'Ik heet Orion om een reden. Het is immers niet de naam waarmee ik geboren ben.' Hij had een perkamentrol gepakt, maar stokte in zijn bewegingen. 'Weet je wat Orion is? Of hebben de sterrenbeelden hier een andere naam?'

'De meeste zijn vernoemd naar dieren. Ik weet dat er een Draak is.’ Ze haalde haar schouders op. De sterren boeiden haar niet zo. Ze had wel wat anders aan haar hoofd. ‘En er is ook een Jager.’

‘Een Jager?’ Orion keerde zich naar haar om. ‘Hoe ziet die eruit?’

‘Geen idee. Zo vaak heb ik de sterren niet gezien.'

Orion keek van Nealyn naar de bewolkte lucht. 'Zonde. Pak die kans zodra het weer het toelaat. Met name in de winter staat er een prachtige groep in de vorm van een zandloper aan de hemel die het bekijken waard is.' Op zijn gezicht verscheen een zelfvoldane lach.

‘Laat me raden. Jij bent naar dat sterrenbeeld vernoemd.’

‘Inderdaad. Om terug te komen op je vraag waarom ik zoek naar boeken over astronomie: in die prachtige groep staat Rigel, de helderste ster van Orion. En Rigel doet iets wat sterren niet zouden moeten doen: zich mengen met mensenlevens.' Hij viste een zakhorloge uit zijn binnenzak en klikte het klepje van zilveren filigraan open. Maar liefst zeven wijzers wezen als bloembladeren in verschillende richtingen. 'Drie wijzers geven de normale tijd aan. Twee wijzers geven de tijd van opkomst voor Rigel weer, twee anderen van ondergang. Ik heb nu een lichaam, maar zodra die ster onder de horizon duikt, verdwijnt mijn fysieke wezen. Mijn geest blijft ronddolen tot Rigel weer aan de hemel staat. Ik krijg dan dit lijf terug, zonder een enkel schrammetje, zelfs wanneer ik de dag ervoor een arm zou kwijtraken of volledig tot as zou verbranden. Zo gaat het al een tijdje.'

‘Je ziel herinnert zich zijn vorm en neemt die iedere keer weer aan.’

Het zakhorloge glipte tussen zijn vingers door. De ketting trok het met een ruk tot stilstand vlak voordat het op de vloer in stukken uiteen zou vallen. Orion keek haar aan, nog steeds zonder oogcontact te maken, en zijn mond hing open. ‘Je snapt wat ik bedoel?’

‘Misschien verschillen wij niet zo veel van elkaar, Orion, al heb ik meer vrijheid om een lichaam te kiezen dan jij. Zoals ik er nu uitzie is niet hoe ik altijd ben geweest. Inmiddels voelt dit wel het meest comfortabel en kost het mij het minste moeite om in stand te houden. Er is echter wel een groot verschil: mijn moederbron zit in de kern van de aarde en niet in een ster die soms achter de horizon schuilgaat. Ik verdwijn dus alleen wanneer ik dat zelf wil.’

Nealyns woorden wilden niet bij hem landen. Ze kon wat hij kon. Al zestig jaar joeg hij op informatie die ook maar een beetje overlapte met zijn probleem, de ene bron nog vager dan de andere tot je zelfs niet meer van geruchten kon spreken, en nu had stom toeval een ervaringsdeskundige voor hem neergezet. Hij barstte in lachen uit. Oprecht lachen, niet de schone schijn die hij normaal gesproken liet zien. Dit kwam vanuit zijn hart. Hij had het einde gevonden van iets wat altijd oneindig leek, na zo veel jaren zoeken. Hij wilde haar wel omhelzen. Nealyn stapte echter behoedzaam bij hem weg.

 'Je hebt geen idee hoe blij je me maakt!' Zijn enthousiasme liet zijn woorden over elkaar struikelen. 'Kan je een demonstratie geven?’

Nealyn haalde haar schouders op. ‘Waarom ook niet?’

Ze keek hem een paar tellen aandachtig aan. Langzaam begon haar gelaat te veranderen. Haar kaaklijn werd krachtiger en donkere haren persten zich door haar huid. Haar jukbeenderen verschoven een beetje. Ineens was het alsof Orion in een spiegel keek. Het enige dat hetzelfde was gebleven, waren haar ogen. Al lagen die nu wel dieper in hun kassen.

Ze maakte een paar grimassen. ‘Dit voelt onwennig. Jouw spieren lopen net anders dan die van mij.’ Ze wreef over haar gezicht. Haar slanke vingers staken vreemd af tegen het evenbeeld van zijn ruwe huid.