Schaduw van Kennis - deel 2

Nealyn dook door het gat in het dak van de bibliotheek en landde tussen de boeken die verspreid over de vloer lagen. Ze liet haar vleugels verdwijnen en schikte haar sjaal zo dat die haar blote schouders en rug bedekte. Ze voelde de priemende blik van de man, ook al verschool hij zijn gezicht onder de kap van zijn mantel.

'Een sentrin?’ Gewoonlijk kwam er meteen een betekenis voor woorden die Nealyn nog niet eerder had gehoord. Deze keer bleef die echter uit. ‘Ik heb geen idee wat dat is.’

Ze bestudeerde de man. Van zijn gezicht zag ze alleen de onderste helft, maar door het stoppelbaardje leek de schaduw onder zijn kap nog donkerder. Hij ging van top tot teen gekleed in het zwart, waardoor hij bijna opging in de omgeving. Als hij vlak daarvoor geen magie had gebruikt, had ze hem waarschijnlijk niet eens gezien tussen de met as besmeurde overblijfselen van de boekenkasten. Generaal Kiril had gezegd dat de boeken over magie zich bevonden in de meest Noordelijke hoek van de bibliotheek, ver van de afdeling plantenkunde waar ze nu was geland. Misschien was hij een genezer en hield hij zich daarom tussen deze kennis op.

Als hij een genezer was, verklaarde dat ook de magie die ze bij hem had gezien. Het meest intrigerende was dat hij geen makhma of nephesh hanteerde. 𝘌𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘴𝘰𝘰𝘳𝘵 𝘮𝘢𝘨𝘪𝘦? Alleen het idee al was opwindend. Misschien kon hij haar wel helpen met haar strijd. Voor ze een bondgenootschap kon voorstellen, moest ze echter wel zeker weten aan welke kant hij stond. Dat hij haar corrupt noemde, voorspelde niet veel goeds.

Ze zette een stap naar hem toe. Hij week naar achteren, wat haar vertelde dat hij net zo behoedzaam was als zij. Zijn wijken was echter geen angst. Misschien wilde hij zich voldoende ruimte verschaffen voor dat wapen van hem en waar zijn hand nog steeds in de buurt zweefde. Nealyn glimlachte vermaakt. 𝘐𝘬 𝘩𝘦𝘣 𝘫𝘦 𝘨𝘦𝘷𝘦𝘭𝘥 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘦 𝘥𝘢𝘵 𝘻𝘸𝘢𝘢𝘳𝘥 𝘩𝘦𝘣𝘵 𝘨𝘦𝘵𝘳𝘰𝘬𝘬𝘦𝘯. ‘Ben je een Jakobaan?’

‘Pardon?’

Doordat zijn gezicht nog steeds schuilging in de schaduw van zijn capuchon kon Nealyn geen uitdrukking zien, maar zijn stem verried dat haar vraag hem verwarde.

‘Blijkbaar zitten we allebei verkeerd. Misschien moeten we deze ontmoeting opnieuw doen. Mijn naam is Nealyn. Wie ben jij?’

Hij opende zijn mond, maar alleen stilte verliet zijn lippen. Stilte maakte plaats voor afweging toen hij zijn hoofd licht kantelde. 'Onder slechte omstandigheden zou ik daar geen antwoord op geven. Onder normale had u het moeten doen met 'Jager'. Hij pauzeerde. Ze was dus geen sentrin? Nu hij beter keek, kon hij inderdaad geen lange, gepluimde oren zien en haar verticale pupillen kon hij ook niet plaatsen. Zelfs zijn bloedlijn, na generaties van verstrengelingen met zichzelf, had zulke ogen niet voor elkaar gekregen. Deze reis had hem verder gebracht dan hij had ingecalculeerd. 𝘔𝘰𝘰𝘪 𝘻𝘰.

'Gezien de werelden van verschil tussen ons, waarvan met name de mijne ver weg ligt, denk ik dat slechte en normale omstandigheden niet van toepassing zijn. Dus bij deze: mijn naam is Orion van Westende.' Hij liet zijn hand zakken en boog zijn hoofd. Zijn blik bleef echter strak op haar gericht. 'Mijn excuses zijn wel op zijn plaats. U deed me denken aan een slag magiërs met een talent voor ruzie met mijn werkgever. Mag ik vragen wat u dan wel bent? Anders dan een gebruiker van magie, natuurlijk. Dat u daar goed in bent, is wel duidelijk, en niet alleen vanwege de vleugels.' Hij wees naar zijn ogen en knikte naar die van haar. Een zwak lachje krulde een hoek van zijn lippen. 'Het zit in de familie, of niet?'