My story

Η πραγματικοτητα ειναι οτι ερχομαι απο ενα παραληλο συμπαν.Για την ακριβεια ενα απο τα πολα παραληλα συμπαντα που υπηρχαν τοτε.Σε αυτην την διασταση,τα παντα ηταν διαφορετικα.Τα παντα ηταν ελευθερα.Ο καθενας μπορουσε και εκανε οτι ηθελε.Η ελειψη περιορισμων οδηγησε σε πολλες ανακαλυψεις και σε τεραστια ακμη.Μεσα απο τα πενταχρονα ματια μου,ημουν στον παραδεισο,εως τοτε τουλαχιστων.
Κανεις δεν ηξερε τι ερχοτανε,αλλα και να το ηξερε,δεν θα μπορουσε να αλλαξει κατι.Ολα εγιναν ξαφνηκα.Μια μερα,ηλιολουστη,οπως ολες καθως σε αυτο το συμπαν ο πλανητης στον οποιο κατοικουσαμε ειχε διαφορετικες ιδιοτητες απο την γη,ενω γινοταν ενα μεγαλο πανιγυρη,εγω ειχα κρυφτει στην εξωτερικη γωνια ενος κτηριου,που εδω ονομαζεται σχολειο,και κοιτα μεσα του απο ενα παραθυρο.Ξαφνου σκοτεινιασε και ακουστικε μια ακοσμοι φωνη,που οποιος και να την ακουγε θα σιοταν απο φοβο για ολοι του την ζωη.Και η φωνη ειπε>.Σιστικε ο πλανητης τοσο εντονα,που ολα τα κτησματα καταστραφηκαν αμεσως και η 'γεωγραφια' που πλανητη αλλαξε.Το τελευταιο βεβαια μπορω μονο να το υποθεσω καθως δεν ηξερα καν πως ηταν ο πλανητης,απλα και μονο επειδη το βουνο που ηταν κοντα την περιοχη μετατοπιστικε τοσο,που εφυγε απο το οπτικο μου παιδιο.
Αυτα ομως ηταν μονο η αρχη.Απο το εσωτερικο του πλανητη βγηκαν κατι τεραστια,ανθρωποειδοι ωντα φτιαγμενα απο ενα ασημενιο υλικο,μαλλον μεταλικο.Αυτα τα οντα τραβουσαν τους ανθρωπους πανω τους,οπως ενας μαγνητης τραβαει ενα μεταλλο,και οταν κολαγαν πανω τους,αρχιζε σιγα σιγα η σρκα τους να αποροφατε απο τα οντα,ταυτοχρονα απο ολα τα μερη των σωματων τους.
Επειδη ημουν κρυμενοςδεν με ειδαν και ετσι γλυτοσα την ζωη,σε πρωτη φαση.Ολοι οσοι ηταν στο πανηγυρι ειχαν γινει σκελετοι κωλημενοι στα οντα μεσα σε λιγοτερο απο ενα λεπτο.Οταν ειδα το θεαμα,απο τον φοβο μου δεν μπορουσ ουτε να αναπνευσω.Τα οντα αρχισαν να κινουνται,και ενα ηρθε προς το μερος μου.Σιγα σιγα ενιωθα την σαρκα μου να ελκεται ολο και περισσοτερο απο τον ον.Αν δεν ειχε γινει ο σεισμος και δεν με ειχε πλακωσει σχεδον ολο το κτηριο,τοτε και εγω θα τελιωνα ως ενας σκελετος κωλημενος στα οντα.Οταν περασε απο πανω μου,απο τον φοβο και την αντιδραση του σωματος στην φυση του οντος,λιποθυμησα.Τωρα που το σκεφτομαι,δεν πρεπει να ημουν ο μονος επιζων απο την πρωτη επιθεση,καθως και αλλοι θα ηταν θαμενοι στα συντρημια.
Οταν ξυπνησα,δεν ξερω ποσο καιρο μετα,ειδα για πρωτη φορα τον ουρανο συνεφιασμενο.Πρεπει να ειχαν περασει λιγες μερες καθως το σωμα μου ειχε συρικνωθει και μπορεσα ετσι να βγωα απο τα συντρημια.Τριγυρο μου δεν υπηρχε τιποτα,μονο μπαζα και πετρες.Τοτε παρατηρησα οτι ετρεμα και ενιωθα κατι,που τοτε πρωτη φορα εμφανηστικε στον πλανητη,κρυο.Με την λιγη δυμανη που μου ειχε απομεινει πηγα εκει που αρχιζε το πανηγυρι,που πια ηταν κατι σαν τεραστια λακουβα,και,καθως ημουν στα ορια της τρελας,εβαλα τα κλαματα.Κουλουριαστικα σε μια γωνια και εκλεγα.
Δεν ξερω πως,δεν ξερω γιατι,αλλα κατι ξυπνησε μεσα μου τοτε.Ξαφνηκα ενιωσα σαν να μου ειχαν βαλει φωτια σε μικρα σημεια σε ολο μου το σωμα και η φωτια αρχισε να με καιει ολοκληρο σιγα σιγα.Καταλαβα τοτε οτι πεθαινα,και ειπα τα τελευταια λογια μου>,και εκλησα τα ματια μου.
Στην αυλη ενος σπιτιου,δυο ενηλικες μιλουσαν.Ο θυληκος ειπε στον αρσενικο οτι το νεο παιδι που υοθετησαν εμοιαζε πολυ στο παιδι τους,που ειχε πεθανει.Ο αρσενικος συμφωνησε και προσθεσε οτι ειναι παραξενο,καθως εχουν και την ιδια συμπεριφορα.Τοτε ειδα τρια παιδια να παιζουν,αρκετα μακρια,αρκετα για μην ακουν τους ενηληκες.Τα δυο ηταν θυληκα,με το τριτο που φαινοταν να ηταν το μεσαιο σε ηλικια να ειναι αρσενικο.Μολις εριξα μια καλη ματια στο αρσενικο και ρουφηχτηκα μεσα του.Απο εκει που ημουν μια ασωματη οντοτητα απο κτησα ενα σωμα,που ηταν ακριβως ιδιο με το σωμα μου που ειχα πριν,μεχρι και στην ηλικια.Δεν προλαβα καλα καλα να καταλαβω τι συνεβει ,και ειδα ολοι την ζωη του σωματος αυτο μεχρι τοτε.Εμαθα πως αποκαλουνταν οι ανθρωποι,καθως και εναν θσεμο που δεν υπηρχε στο συμπαν στο οποιο μολις ηρθα:τον θεσμο των γονεων.Το συμπαν απο το οποιο ηρθα δεν ειχε γονεις και ολοι ηταν παιδια ολων.
Με ον καιρο κταλαβα σιγα τι ειχε συμβει:κατα καποιον τροπο εφυγα απο το πατρικο μου συμπαν η παραληλη διασταση αμα το προτιματε και ηρθα σε αυτο.Κανονικα θα φαινοταν τρελο σε οποιον αλλο το ελεγα,πραγμα που συντομα με εστειλε σε τρελοκομειο λογο τις στενοτητας των μυαλων των ανθρωπων,πραγμα που με εκανε να τους μησισω ολους και ακομα να τους το κραταω ,που ολα ειναι σχεδον στο τελος τους.
Στο τρελοκομειο κοντεψα να τρελαθω με τα 'τεστ' και τις 'ασκησεις' που κανανε,που περισσοτερο βασανιστηρια ηταν παρα αυτα,προκειμενου να με 'συνεφερουν'.Εζησα πολα χρονια εκει μεσα.Αρκετα ωστε να δυναμωσω την ικανοτητα την οποιοα ειχα,να 'πηδαω' απο το ενα συμπαν στο αλλο.Μετα απο πολλα χρονια,καταφερα και ξεφυγα απο αυτο το συμπαν  και το τρελοκολειο στο οποιο ημουν κλησμενος και βρεθηκα στο σημειο αναμεσα.Στεκομουνα στο κεντρο ολης της υπαρξης,με τα συμπαντα και οτι υπηρχε σε αυτα να ξεδιπλονοντα μπροστα μου.Εψαξα να βρω το πατρικο μου,ωστε να μαθω τι του ειχε συμβει,αλλα δεν υπηρχε πουθενα.Μην εχοντας χασει την ελπιδα οτι υπαρχει ακομα καπου εκει,μπηκα σε ενα συμπαν που οι ανθρωποι ειχαν ολοι καποια 'υπερδυναμη',μηπως βρω καποιον απο το συμπαν μου η καποιον με την ιδια ικανοτητα με μενα.Ημουν ο μονος!Ημαουν το μονο ατομο  που μπορουσε να πηγενει απο το ενα συμπαν σε αλλο.Εμεινα καιρο εκει μελετοντας τις ικανοτητες διαφορων ατομων και αναπτυσοντας την δικη μου.Αν και με τα κοσμικα μετρα ειχα φτασει τα εκατο εικοση τρια χρονια ζωης,το σωμα μου ηταν ακομα σε εφηβηκη κατασταση,πραγμα που παραξενευε ολους μεχρι και εμενα.Στο συμπαν μαλλον το οριο ζωης πρεπει να ηταν πολυ μεγαλυτερο απο αυτο  τον υπολοιπων συμπαν,πραγμα που ποτε δεν θα ξερω με σιγουρια,καθως ειμαι η μονο αποδειξη οτι αυτο συμπαν υπηρξε καποτε.
Μετα απο χρονια μελετης και προπονησεις,ειχα αποκτησει και εγω καινουριες ικανοτηες,που εκαναν τους κανονες του παροντος συμπαντος να μοιαζουν με σκιες στον τοιχο.Αποφασισα τοτε να ταξιδεψω στα συμπαντα για να μαθω για το δικο μου,καθως τοτε ειχα μια κρυφη ελπιδα οτι μπορουσα να ξαναγυρισω.Οταν ξαναπηγα στο σημειο αναμεσα,χαρεις στις νεες ικανοτητες που ειχα αποκτησει,μπορουσα πια και ταξιδευα οχι μονο συμπαντικα αλλα και χοροχρονικα.Οσο ομως και πισω να πηγαινα  στο σημειο αναμεσα,το συμπαν μου δεν υπηρχε.Το πηρα αποφαση:δεν μπορουσα να ξαναγυρισω πια σε αυτο.
Αποφασισα τοτε να γινω περιπατητης της υπαρξης,ταξιδευοντας σε ολα τα συμπαντα  σε ολο τον χωρο και χρονο.Απο τοτε εκανα τα παντα:πολεμησα μυθολογικα πλασματα,εσωσα πλανητες απο ολοκληροτικοι καταστροφη,μελετησα τα παντα σε αυτο το επιπεδο υπαρξης και στις αρχες του επομενου,αποτρεψα αιματοχυσιες και κατεστρεψα πλανητες.Σε ολα τα συμπαντα υπηρχαν ανθρωποι,και ως ων προερχομενο απο ανθρωπους,με χτυπησε και εμενα  αυτο που αποκαλητε αγαπη.
Μετα απο αιωνες μαχης και δρασης,αποφασισα να αποσυρθω και να φτιαξω οικογενεια.Χαρις στην εμπειρια χιλιετιων και τις μελετης που εχω κανει πανω στους ανθρωπους,δεν αργησα να παντρευτω.Ηταν μια εμπειρια που πρωτη φορα την ενιωθα και ακομα να χαθει απο μεσα μου.Εκανα απογονους και προσπαθησα να τους περασω τις δυναμεις μου,διχως αποτελεσμα.Αυτο με εκανε να συνειδητοποιησω οτι δεν ημουν ανθρωπος αλλα ενα ανωτερο ων,μονο του σε ολη την υπαρξη.Ενας ακομα λογος που με εκανε να το καταλαβω ηταν οτι δεν πεθαινα,παρολο που ειχα σταματησει να χρησιμοποιω της δυναμεις που με κρατουσαν νεο και ζωντανο.Μετα τον θανατο της συζηγου,δεν αντεξα αλλο απο την θληψη και την αδρανοια.Αποχαιρετησα τα παιδια μου και γυρησα στο σημειο αναμεσα.
Αυτο που με περιμενε ομως δεν το ειχα προβλεψει.Τα περισσοτερα συμπαντα ειχαν ακολουθησει την μοιρα το πατρικου μου ενω ενα καινουργιο αρχησε να γενιεται.Σχεδον ολα τα συμπαντα τα οποια ειχα επισκευτει ειχαν αντιυπαρξει.Εντρομος γυρισα στο συμπαν στο οποιο ειχα την οικογενεια μου.Οταν ειδα οτι ολα ηταν καλα και ησυχασα,εμφανιστηκε η νεμεση μου:το αντι ων.Οπου περναγε,αποροφουσε την υπαρξη  και αφηνε αληθηνη ανυπαρξια.
Ειδα τα ιδια μου τα παιδια να πεθαινουν μπροστα στα ματια  μου,διχως να μπορω να κανω τιποτα γαι να το σταματησω.
Γυρησα στο σημειο αναμεσα και αρχησα να 'πηαδω' απο συμπαν σε συμπαν,ενωνοντας τα,μεχρι που εμεινα τρια συμπαντα:το υπερσυμπαν,που ειχα μολις φτιαξει ενα συμπαν κρυμενο πισω απο το υπερσυμπαν και το νεογενιτο συμπαν,που ουτε εγω,ουτε αυτο ειχαμε το δικαιωμα να εισελθουμε.
Εγκατασταθηκα στο κρημενο συμπαν και για μια ακομα φορα εμπλακικα με την ιστορια του.Βλεπεται σε αυτο συμπαν οι ανθρωποι ειχαν μια πιο προηγμενη τεχνολογια που βασιζονταν στα τεσσερα στοιχεια(νερο,φωτια,αερας,'γη').Ενας πανπλανητικος πολεμος ηταν ετοιμος να γινει,και η αφιξη στο συμπαν τον πυροδοτησε.Χρησιμοποιησα τις δυναμεις μου ωστε να επιζησουν και ο πλανητης και οι ανθρωποι,που γυρησαν στην εποχη του ξυλου και της πετρας.Τους εδωσα λοιπον την τεχνολογια της συμπαντικης ενεργειας.Ως ανταλαγμα,μου εδωσαν την υποσχεση οτι οταν χρειαστω κατι,θα μου το δοσουν αμεσως,πραγμα βεβαια που για μενα δεν συμαινε τιποτα,καθως ξεροντας τα μυστικα τις υπαρξης,μπορουσα με μια σκεψει να φτιαξω τα παντα.Περασα αιωνες σε ενα εργαστηρη που εστησα σε ενα βουνο,αφου το 'εβγαλα απο τον χωρο',μελετοντας το αντιων.Τοτε ειναι που εφτιαξαν το πρωο και μονο δρακο στο συμπαν και του εδωσα ενα μερος της ψυχης μου,καθως και δυναμεις.Τοτε ειναι που εφτιαξα και το οπλο μου,που ηταν ισχυροτερο απο το υπερσυμπαν που ειχα ενωσει,καθως αυτο ειχε επεισης μεσα του ενα κοματι της ψυχης μου.
Δεν μπορουσα ομως να βρω τροπο να σταματησω το αντιων.Δεν πρεπει να περασαν παρα λιγες χιλιετιες απο τοτε που εγκατασταθηκα στο συμπαν εκεινο,που εμφανιστηκε το αντιων.Ειχα μπροστα μου λιγο χρονο,μεχρι  να καταστρεψει πληρως το συμπαν.Το να ειχα λιγο χρονο ηταν κατι που δεν το ειχα ζησει για πολυ,πολυ καιρο,καθως μπορουσα και δρουσα αναδρομικα στον χρονο.Το αντιων ομως το μπορουσε και αυτο.Εφτιαξα δυο μηχανες.Η πρωτη ηταν μια μηχανη κλωνοποιησης.Εφτιαξα μερικους κλωνους με διαφορετικα χαρακτιριστκα απο τα δικα και τους εδωσα μερικες απο τις δυναμεις μου.Η δευτερη μηχανη ηταν μια πυλη για το νεογενητο συμπαν,που διελυε τα ορια τον δυο συμπαντων,επειτρεποντας την εισοδο στο νεογενοιτο.Εστειλα τον δρακο να καθηστερισει το αντιων και με ενημερωσει για αυτο.Εστειλα τους κλωνους στην αρχη το νεογενιτου συμπαντοςκαι περιμενα τον δρακο να γυρισει,περιμενοντας στην πυλη.
Ολα εγεινα αστραπιεα:η ψυχη του δρακου,που ηταν μερος τις δικιας μου ενωθηκε με του οπλου και με την δικια μου,στελνοντας τις πληροφοριες που εμαθε για το αντιων.Πριν το φτασεις,η υλη δυαλεται και οταν το φτανεις δυαλιεται και η ψυχη.Επεισης το αντιων καλειτε απο κατι που βρισκεται στον πλανητη  στον οποιο ξεκινησαν την ζωη τους οι ανθρωποι.
Οπως ομως ενωθηκαν οι ψυχες,εφτασε και το αντιων.Δεν προλαβαινα να περασω την πυλη με το σωμα μου και ετσι αποχωριστικα απο την ισχυροτερη υλικη οντητα τα υπηρξε ποτε σε ολα τα συμπαντα.Για να μην περασει τι αντιων απο την πυλη στο τελευταιο συμπαν,χρησιμοποιησα της δυναμεις μου στο να το σταματισω  για μια στιγμη και να κλισω την πυλη.Κλεινοντας ομως την πυλη εχασα ολες μου σχεδων τις δυναμεις.Οταν ηρθα σε αυτο το συμπαν το τορινο,δεν ειχα σχεδον οτι ενα κλασμα απο τις δυναμεις,εκτος απο μια,η οποια οσο υπαρχω,μενει αναλιωτη,η δυναμη να με 'βρισκω' σε καθε συμπαν και να μπαινω στο σωμα μου.
Ετσι λοιπον χωριστηκα απο ολη μου σχεδον την υπαρξη μεχρι τοτε και μπηκα στο σωμα την ωρα που γενιωταν.Απο τοτε ο χαρος ουκ ολιγες φορες με διεκδικησε,αλλα τα λιγα πραγματα που με ακολουθησαν μου εχουν σωσει την ζωη.Ετσι,παγιδευμενος σε αυτο  το συμπαν,προσπαθω να βρω εναν τροπο να νικησω το αντιων πριν του επιτραπει η εισοδος σε αυτο το συμπαν.