Martinael

Ku zatraceniu... Pragnę kochana Twych ust skosztować Wtulić me wargi w twych warg fakturę Na twarzy rumieniec dotykiem malować Czułością wywołać na licach purpuręDotykać twej skóry dłońmi ciepłymi Szukać miejsc zaklętych, żar rozpalając Aksamit jej badać palcami czułymi Rozkosz nieziemską obojgu sprawiającGdy wargi przygryzasz w zadziornym wyrazie A usta moje im dech odbierają Gdy ciała się łączą w ognistej ekstazie A słowa bezwstydne wciąż boga wołająMnie w sercu coś kłuje, twą rozkosz odbiera Niweczy te cuda z przyjemnej ciemności To promień słoneczny me oczy otwiera I wzywa poranek ... do samotności

Znów pukam do twych drzwi Czy otworzysz mi?Wysłuchaj mej prośby Spraw, by słowa skrywane w sercu znowu płynęły Zaproś mnie do środka Do pokoju z ciepłem bijącym od Ciebie Ugość mnie w swych włościach Gdzie wszelkie troski świata odpływająZnów pukam do twych drzwi Zmarznięty stoję na mrozie tego świataPragnę byś mnie wysłuchała Odgadła me intencje, dała przyzwolenie Chcę być bliżej Ciebie Przejść przez drzwi rozłąki Chcę trzymać Cię w ramionach Poczuć pęd twego sercaZnów pukam do twych drzwi Patrzę zza mokrego okna okna Widzę dom pełen ciepła i miłości Liście jesienne mnie przykrywają Pragnę zakończyć rozłąkęZnów pukam do twych drzwi Wraz z...

Wyrwał mi Cię bez litości Obce męskie dłonie wzięły Lata smutku i radości W jednej chwili przeminęłyZ tobą w góry, nad jeziora Wspólne chwile niezliczone Wczesna, czy też późna pora Nasze losy połączonePodmuch wiatru, deszczu strugi Z Tobą wszystko było miłe Wyjazd krótki, czy też długi Czy z radością, czy na siłęW Tobie miałem motywację Źródło śmiechu, roztargnienia Czy też w zimie, czy w wakacje Nasza była cała ziemiaWyrwał mi Cię bez litości Pozostawił świat mroczniejszy Może z zemsty, bądź z zazdrości Zabrał skarb mój najcenniejszy