Shop Forum More Submit  Join Login
About Varied / Professional Peter BlankMale/Netherlands Recent Activity
Deviant for 5 Years
Needs Core Membership
Statistics 24 Deviations 1 Comment 683 Pageviews
×

Newest Deviations

arguelles by blankmediation arguelles :iconblankmediation:blankmediation 1 0 C360 2014-08-13-14-30-17-575 by blankmediation C360 2014-08-13-14-30-17-575 :iconblankmediation:blankmediation 0 0 Girlwindow by blankmediation Girlwindow :iconblankmediation:blankmediation 0 0 Windowlight by blankmediation Windowlight :iconblankmediation:blankmediation 2 0 oberbaumbruecke berlin by blankmediation oberbaumbruecke berlin :iconblankmediation:blankmediation 2 0 backyard study by blankmediation backyard study :iconblankmediation:blankmediation 1 0 Jumpingbe4an by blankmediation Jumpingbe4an :iconblankmediation:blankmediation 1 0 sixtet disc with star by blankmediation sixtet disc with star :iconblankmediation:blankmediation 0 0 Backyard with Flatland by blankmediation Backyard with Flatland :iconblankmediation:blankmediation 0 0 Dutch winter landscape by blankmediation Dutch winter landscape :iconblankmediation:blankmediation 2 0 girl in living room with computer by blankmediation girl in living room with computer :iconblankmediation:blankmediation 1 0 Chicago architecture by blankmediation Chicago architecture :iconblankmediation:blankmediation 1 0 Long St, Cape Town by blankmediation Long St, Cape Town :iconblankmediation:blankmediation 0 0 house in Bloomington IN by blankmediation house in Bloomington IN :iconblankmediation:blankmediation 0 0 Flower by blankmediation Flower :iconblankmediation:blankmediation 0 0 storm at Tioman Island, Malaysia by blankmediation storm at Tioman Island, Malaysia :iconblankmediation:blankmediation 0 0

Favourites

Lomond Light by NaismithArt Lomond Light :iconnaismithart:NaismithArt 212 8 Homage to Frida Kahlo IV by uterathmann Homage to Frida Kahlo IV :iconuterathmann:uterathmann 106 25

Watchers

No watchers yet.

Groups

Er zijn in mijn boek Synchronous Society drie realiteiten aan de orde gekomen,

die tegelijkertijd optreden en onze handelingswereld uitmaken. Dit zijn anderen, dingen en ruimte. Dit is niet gezegd dat de lezer nu meteen zijn eigen realiteit aan de hand

van deze drie moet afmeten. Beter is het, om te zien hoe men überhaupt over de

realiteit, de werkelijkheid spreekt – of het er nu drie, acht, dertien, 400 of een

ziljoen onderdelen aan verbonden zijn.

De realiteit valt niet in deze drie uiteen, maar is deze de hele tijd. Realiteit is

dus zowel enkelvoud als meervoud: enkelvoud als concept en meervoud als

structuur. De realiteit kan niet alleen door leven worden waargenomen. Niet dat

je de realiteit nog steeds kunt zien als vanuit de dood, maar naast door mens,

dier, plant en ding kan realiteit ook door zichzelf worden waargenomen. Daarnaast

is waarnemen een handeling: door waar te nemen maak je jezelf aanwezig. Zo

ook een steen die het water van de oceaan op zich voelt drukken. Hij maakt

zich aanwezig door terug te drukken. Omdat ik niet kan zien hoe er een verschil

mogelijk is tussen waarnemen en handelen in een steen, hoef ik dat voor mezelf

ook niet te doen. Als mijn aandacht ergens is, dan ben ik daar. Om de lezer duidelijk te maken dat elke realiteit, ook deze van het lezen, als onderdeel van een systeem kan worden

gezien. Dan bedoel ik niet een systeem dat zich in de tijd uitzet met diagrammen

en labels, maar eerder een systeem dat zich voordoet als men ernaar op zoek

zou gaan. Dit boek stelt geen grafieken voor die achteraf geanalyseerd dienen te

worden, maar neigt naar een inzicht in de praktijk van alledag, met haar mooie

en minder mooie dingen.


Tegelijkertijd is dit gevoel te vertalen in allerlei wetenschappelijke stromingen, en het is sowieso onvoorstelbaar: een wetenschap waarin het niet meer om het gevoel zou gaan

maar om de waarheid. Alsof waarheid ook maar mogelijk is zonder gevoel. Welk

gevoel? Donkere gevoelens voelen vaak echter aan maar of echt als waar moet

worden gezien, is maar de vraag. Als iemand een film kijkt en zich overgeeft aan

de waan van het heldhaftige (afhankelijk van welke film), dat geeft dat uiting aan

zijn verlangen om het onechte echter te maken, terwijl het nooit waar wordt.

Tenminste, als je die persoon daarnaar zou vragen.


Daarom zou wat waar is nooit onderdeel van discussie mogen zijn binnen

een wetenschappelijke discipline: echtheid (publiceren, presenteren,

grants binnenslepen) wint het altijd van waarheid, omdat een aangezette of

getransformeerde echtheid vanzelf tot de gewenste controlemogelijkheden

leidt. Degene in controle is ook degene die de echtheid bepaalt. Maar dan is die

controle wel zeer specifiek en wil zich niet meer van zichzelf ontdoen, raakt

aan zichzelf verslaafd. De controle is dan alleen met de controlerende, terwijl

de oplettende buitenstaander kan zien dat ook overkoepelende vormen van

controle mogelijk zijn.


Met controle bedoel ik niet meer dan het kunnen vasthouden en bewegen,

omslaan van een krant, zodat je in een staat komt van artikelen lezen.

Deze realiteit bewerkstellig je duidelijk middels een geautomatiseerd

handelingssysteem waarin jij aan de knoppen zit. Die controle is niet onbewust

maar voor ongeveer 12% procent bewust. Omdat wij alleen nog in termen van

bewust/onbewust denken, zijn we niet in staat te weten wat dit betekent. Die

controle is er dus de hele tijd en we weten het wel, maar ook niet omdat ons

brein niet gevoelig is voor gradaties van bewustzijn, laat staan voor verruiming.

Bewustzijnsverruiming belandt nu vaak pardoes midden in het gesprek waarin

je onderkent ‘het’ toch nog niet helemaal te snappen. Gelukkig zijn er nog een

paar weken voor de cursus eindigt, want als je nu gestopt was had je het niet

begrepen. De bewustzijnsvernauwing die optreedt als mensen over bewustzijn

praten is te erg om aan voorbij te lopen. Juist de aandacht voor het continu

voorbijgaande is weg, juist de aandacht voor mogelijkheden, openheid wordt

vervaagd in het gemompel van de laatste wetenschappelijke doorbraken

over ‘beter worden’.


De alledaagse ervaring wordt teniet gedaan in de sterke drang om altijd ‘nu’

te zijn. Nu is niks, terwijl ‘zijn’ alles lijkt. Het gaat mij verder niets aan, hoor

(retoriek, pb), maar wil je ook niet liever gewoon ‘zijn’ in plaats van ‘nu zijn`? Hoe

iedereen dat voor zich uitleg gaat, weet ik ook niet precies, maar het ‘nu’ als

tegenstelling tussen verleden en toekomst, de gangbare tijdsopvatting, staat

alleen maar ten dienste aan dit verleden of die toekomst. Hij zet voor, en vindt

het niet erg om als assistent te boek te staan, maar kan als scheidsrechter

nooit zelf aan het spel deelnemen. Dat wil zeggen hij kan die assist niet hebben

gegeven. Wie was het dan? Waarheid: er was geen assist, het was een droom.

Echtheid: de assist was er wel en niet, want je hebt de droom ervaren.

Als we dan toch voor waarheid gaan, dan moet ik nu van een ‘nu’ van de realiteit

gaan spreken, die zo waar is dat de assist wel wordt gegeven, en dat we een

manier vinden om ons van een non-duale, ware werkelijkheid gewaar te worden.

Hierover is door de eeuwen heen veel nagedacht, tevergeefs in veel gevallen,

waaruit blijkt dat het ware aan de non-dualiteit niet zozeer in woorden maar

in herhalingen wordt ervaren. Van rituelen zou ik hier niet spreken vanwege de

gangbare betekenis van het woord: als bewust herhaalde handeling, zonder bij

het waarom van de uitvoering vraagtekens te plaatsen. De herhalingen bij veel

Tibetaanse boeddhisten laten vragen naar het waarom wel toe, en wakkeren deze

ook aan. Dat deze vragen tot allemaal ellende leiden, maken ze onderdeel van het

leven, en aan het leven hebben ze verder niets dan lijden. Toch zien ze zichzelf

in hun lijden van afkeer tot inkeer komen, waarbij die inkeer zich in allerlei

gedaantes voordoet, maar altijd met een zekere magische waardigheid die het

uitzicht op een hogere boodschap ineens minder troebel doet lijken.

Om aan deze aard van beschrijven voorbij te raken, wil ik nagaan of er buiten de

eerder genoemde drieslag een groter, ingewikkelder systeem bestaat, dat in staat is

deze ervaringen buiten de dualiteit te beschrijven. Dat systeem zou zichzelf als

inkeer moeten beschrijven, om het moment waarop het naar buiten kijkt en hogere doelstellingen ontsluit, samen met de aanschouwer te kunnen peilen.


Om het systeem zichzelf te kunnen laten schrijven, moet een voorzorgsmaatregel worden genomen: het moet een algemeen geldend systeem zijn waarbinnen ook ikzelf al schrijf op het moment dat het zichzelf beschrijft. De handeling lijkt tweeledig, maar wordt achtvoudig, door niet te kijken naar het feit dat ik dit schrijf, of naar wat ik schrijf, maar naar de achtergrond van dit verhaal, datgene wat tussen de regels zweeft als vierde man. De drie dimensies, bestaande uit het idee van deze tekst, de noodzaak tot het gebruik van woorden, en datgene wat geschreven wordt, zijn alle drie niet zo heel belangrijk, want uiterst frivool: natuurlijk ga je niet zitten opletten wie het schrijft of waarom, je wilt gewoon meedoen, meepraten. Daarom is het goed om voor valkuilen te waken, die je te zeer in sferen van persoonlijke aanbidding

(zowel unter- als übermensch) en wolkige waantoestanden (fragmentatie) doen belanden.


Je eigen staat van realiteitsaanschouwing als mens kan lastiger zijn geworden door

ondoordachtheid in het opvoeden tot burger. Op de middelbare school

leren we niet over een maatschappijsysteem, een zelfsysteem, een politiek

systeem, een huisdierensysteem, enzovoorts. maar nemen we omwegen en geloven we in toevalligheden, of althans, dat sommige samenkomsten van omstandigheden iets hogers te betekenen hebben. Niet dat we er iets mee moeten, want alles is voorbestemd. Je kunt door dit denken, dat zich aan alle wispelturigheden onderhevig laat zijn, net als bij het voorbeeld over het ontstijgen van non-dualiteit, niet buiten een lamlegging van het brein om, terwijl het brein toch zeer goed getraind kan worden voor zelf-verkozen doeleinden.

Er is hierbij sprake van samsara, niet in de manier van het cirkeltjes-denken, maar in de zin van het onvervulde gevoel dat zegt er-is-iets-wat-ik-moet-doen-en-waarom-of-waaraan -ik-moet-denken-maar-ik-weet-niet-precies-wat. De eenvoudigste oplossing is dan aandacht te hebben voor alles wat zowel goed als fout gaat, dat daar verder geen waardeoordeel over valt te vellen, en dat jouw leven eigenlijk best goed gaat nu je dat inziet. Het is samsara dat de gepredestineerdheid van ons bestaan doet voortleven, zowel in onze geest als in de realiteit buiten ons, die in samsara zowel bestaat als niet bestaat. Met het inzien van dit wezenlijke onderscheid tussen goed en fout, kun je op andere niveaus van inzicht belanden. Daarvoor gebruik ik een achtvoudige indeling van werkelijkheid, die gaandeweg het boek zowel vanuit psychologisch als sociologisch perspectief aanvalt, en welke kan worden meegenomen door wie dan ook, om communicatie via technologie in buitenlichamelijke ervaringen op te sporen. Deze hoeven alleen in hun bestaan bevestigd te worden via ervaring, om de communicatieve omgeving (inclusief gedachten) beter waar te kunnen nemen.


Omdat ook dood zijn een handeling (werkwoord) was bij Parsons, kun je stellen dat Luhmanns theorie veel meer ruimte en dus tijd biedt door juist datgene, wat gezien moet worden - de werkelijkheid - uiteen te zetten via symbolically-generated communication media. Daardoor kun je dus in het leven altijd nog anders dan handelen: waarnemen.  


Daarmee is al meteen duidelijk dat realiteit leven is, alles dus, God. En in de

eeuwen voor ons zijn er toch niet weinigen geweest die na dit inzicht tot in

lengte van dagen via woord en schrift zwermden over een zekere eenheid in

Goddelijke nabijheid. Die geschriften worden nog steeds bovenmaats gelezen,

omdat ze nu eenmaal die geschriften zijn. In onze ‘echte’, eigen realiteit speelt al

dat geen onmiddellijke rol. Of God er nu wel of niet is als eenheid, ik beroep me

toch wel op mijn gevoel als ernaar gevraagd wordt. Een compleet naar binnen

gekeerde verdedigingstactiek maakt zich meester van de lezer en kijker, die zich

in alle hoeken van de eigen woonkamer weet geslingerd. Waarom zouden er

überhaupt rollen worden gespeeld en door wie? Is realiteit niet iets waarop we

moeten vertrouwen en wat we aan God moeten toevertrouwen?

Zo’n discussie zou allereerst het gros van de lezers voor een alternatieve

werkelijkheidsvoorstelling moeten interesseren, door helemaal open te zijn over

de realiteit zoals die zich aan mij opdringt, en telkens weer oplaait. Toegegeven,

soms lijkt God nog steeds net iets dichterbij dan de alledaagse realiteit. Daartoe

heeft hij dan ook het vermogen. Maar dit boek kan helemaal niet gaan over

wegen die God gaat voordat ik herken of erken dat een realiteit zich aandient;

veel relevanter is het om de goddelijke ervaring in te bedden in een hoger doel,

dat in zulke ervaringen ruimschoots voorziet, maar daarnaast de goddelijkheid

van het globale economische systeem voor ogen houdt. Juist de mensen die zich

in de circuits begeven waarin dit systeem voorziet, lijken voor God weinig

aandacht nodig te hebben. Inderdaad gaat de functionaliteit van het voelen van

God verloren als je volgens de regels van dit systeem speelt. Of is er eigenlijk zo’n

systeem? Het antwoord van dit boek luidt simpelweg dat het merkwaardig moeilijk is, om te begrijpen hoe het komt dat mensen in systematische, functionele omgevingen zijn gaan wonen en werken. Ik neig er vooralsnog toe de mechanisatie van de tijd en de jaartelling in de gaten te houden, die zo’n 6 duizend jaar geleden in werking trad, maar pas sinds het einde van de middeleeuwen, met de industriële revolutie, gemeengoed gemaakt werd. Zo’n onderlegging van realiteit aan tijd in plaats van God, biedt mogelijkheden om het schrijvend brein uit te dagen de vierde dimensie te ontdekken. Duidelijk is wel dat de vierde dimensie op een heel specifieke manier wordt waargenomen. Dit boek benadert vooral de concepten telepathie, synchroniciteit, en familiegeschiedenis, maar het is duidelijk dat dit ook andere vormen van waarnemen kunnen zijn. In mijn eigen lange tocht naar het bereiken van deze waarneming, heb ik gebruik gemaakt van een tweedeling van de vier dimensies in acht, om dingen ‘af te kunnen vangen’ mochten ze me dreigen te ontglippen.


Als je nu met een parachute een berg afspringt, en je zorgt dat je een gevleugeld pak draagt, dan suis je al vliegend en bochten nemend langs de bergketens naar beneden, zo snel dat dit een nieuwe ervaring van de derde dimensie (op-neer) zou kunnen betekenen. Dat kan ik me wel voorstellen, maar een vierde dimensie beleven die mij ineens alles doet overzien, dat gaat voor het moment te ver. Een goede beschrijving van die ervaring zou immers ook niet gewijd zijn aan een ‘ineens-viel-het-kwartje’ gevoel. Daarom is dit boek ook niet meer dan de weergave van een hulpmiddel voor het bereiken van een groter en dieper bewustzijn, dat slechts nu en dan tot resultaten heeft geleid, en daarbij tot praktische, zoals het aanvoelen van waar andere personen zich bevinden, wat ze denken, en hoe iemands voorouders leefden. Dit waargenomen en nu verspreide systeem van denken kan er ook toe dienen, simpelweg overzicht in de chaos te scheppen.


Het gaat dus niet om een moderne toepassing van Tesla’s uitvindingen. Dat heb ik wel een tijdje gedacht, maar door het praktische, en niet zo diepgravende karakter van DIY-toepassingen, heb ik instructies over wireless elektriciteit, auto-magnetische inductie en technologie-hypnose achterwege gelaten.


De realiteit van alledag zal door nieuwe uitvindingen snel veranderen, maar niet ingrijpend genoeg om onze hele basale levenswerkelijkheid te transformeren. Zo’n transformatie is alleen noodzakelijk indien we van een zingevingsafgrond af willen komen in de maatschappij, die zich door dualiteiten laat leiden zonder deze in een breder, maatschappelijk kader in te bedden. Dit bredere kader is wat ik wens te schetsen in dit boek. Dat vormt op zichzelf uiteraard een (soms saaie) realiteit, maar wel een die in het onderwijs en in de politiek, het makkelijkst breed toegepast kan worden – en al wordt toegepast. Zeker omdat het de aansluiting van het zich ontwikkelende zelf aan de zich ontwikkelende samenleving koppelt, het niet langer verdraagt om ‘de’ maatschappij voor een ongedefinieerde chaos aan te zien. Dit is een model voor realiteit dat zonder meer informatief, niet onmogelijk (want lijkt echt) en verdienstelijk is voor het algemeen welzijn en het ingewijde respect van de huidige informatiemens. De reden dat deze bredere, allesziende blik echt lijkt, is zijn diepere connotatieve (niet associatieve, wat een centrale rol speelt) inbedding in een systeem van betekenisverlening. Dit systeem is alomtegenwoordig en door succesvolle instanties veelvuldig gebruikt. Voor startende ondernemingen is dit een must-know tool. Alleen gebruikers houden zich onnoemelijk veel bezig met de toepassing in plaats van het begrip van deze tool. Veel beter lijkt het nog, dit systeem te herkennen en in te nemen, maar er linksom of rechtsom ook weer afstand van te nemen door meer op het innerlijk wezen te focussen.


deviantID

blankmediation's Profile Picture
blankmediation
Peter Blank
Artist | Professional | Varied
Netherlands
I usually draw at least one or two things a day. When I don't, my day feels incomplete. I have drawn many things over the years and have only recently started to paint over some of my older work.
Interests

Comments


Add a Comment:
 
No comments have been added yet.